حبیبه انوری، کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی

شاهنامه‌ی فردوسی به‌ عنوان یکی از مهم‌ترین متون حماسی و فرهنگی زبان فارسی، افزون بر روایت تاریخ اسطوره‌ای ایران، بازتاب‌دهنده‌ی ساختارهای فکری، اجتماعی و ارزشی ایران باستان است. این پژوهش با رویکردی کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای توصیفی ـ تحلیلی به بررسی سیمای زنان در شاهنامه در چارچوب سه مؤلفه‌ی «هویت»، «قدرت» و «خرد» می‌پردازد. داده‌های پژوهش از طریق خوانش نظام‌مند متن و تحلیل روایی شخصیت‌های زن در این اثر استخراج شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که زنان شاهنامه دارای عاملیت و هویتی مستقل و متکثر هستند و در بسیاری از موارد، به‌ عنوان کنشگرانی فعال در پیشبرد روایت‌ها در خدمت آن ایفای نقش می‌کنند. 
بیشتر بخوانید